Martine:
“Waarom ik op zoek ga naar de Kongolese mama van mijn vriend? Het gevoel van herkenning toen ik voor het eerst zijn huis binnenstapte… Het klokje… Het gevoel dat ik zijn moeder ken… Ik doe het meer voor haar dan voor hem.”
De nachtelijke duisternis omhult een schapenboerderij daar ergens ver in Couvin. In de nacht klinkt het nimmer aflatende ritme van de djembé… Martine kan de slaap niet vatten. De muziek maakt haar blij en triestig tegelijk… Waar komt die muziek vandaan? De schapenboerin weet het wel: iets verderop woont een zwarte man. Soms komen er vrienden op bezoek en dan geeft hij een feestje.
Drie jaar later herinnert Martine zich nog steeds de mysterieuze nacht. Ze besluit om een weekendje lang op de schapenboerderij te ontstressen. Ook de boerin herinnert zich Martines liefde voor de djembé en maakt voor haar een afspraak bij lesgever Jean-Pierre. “Toen ik de eerste stap binnenzette had ik iets van: ik ken dit huis. Irreëel, want ik was er nooit eerder geweest. Ook niet in de kinderjaren... Jean-Pierre pakte mijn hand vast en zei: met jou ga ik mijn moeder zoeken…”
Meerdere weekendjes schapenboerderij worden gepland… en er vinden evenveel toevallige ontmoetingen met Jean-Pierre plaats. Tussen Martine en Jean-Pierre groeit een innige vriendschappelijke band. Ze verneemt meer en meer over zijn moeder. “Zijn ma was Kongolese, zijn vader Belg. Jean-Pierre heeft zijn moeder nooit gekend. In 1957 stond zijn zeventienjarige moeder haar kind aan een ‘oom’ af. Hij is niet boos op zijn moeder. Hij begrijpt de situatie van toen en wil het uitpraten.”
Jean-Pierre wil echt wel zijn moeder vinden. Martine stoort zich aan zijn nonchalante manier – lees Afrikaanse wijze – om deze zaak aan te pakken. Zij neemt uiteindelijk de touwtjes in handen. “Waarom? Ik voel me met haar verbonden. Mijn gevoel zegt me dat ze nog leeft en dat we haar zullen vinden.” Ze sprokkelt alle mogelijke informatie samen, zoekt her en der hulp en komt uiteindelijk bij een organisatie terecht, gespecialiseerd in het opsporen van mensen. Verleden jaar in oktober start de opsporing moeizaam. “Zeven november: een hoopvol gegeven. In Lubumbashi heeft men papieren gevonden! Januari: na een radio oproep gaan meerdere personen naar haar op zoek. In maart volgt de ontnuchtering. Elk spoor loopt dood. En toch denk ik intuïtief dat we haar zullen vinden,” besluit Martine.
En haar intuïtie bedriegt haar niet. Nog voor het ter perse gaan van dit artikel laat Martine een positief geluid horen: “We hebben haar gevonden! Ze leeft nog!” Een eerste telefonisch contact tussen de mama en de vriend verliep bijzonder emotioneel. Jean-Pierre heeft nog één wens: zo spoedig mogelijk zijn mama in het verre Kongo opzoeken.
Jacques:
“Of ik spijt heb dat ik mijn echte vader nooit heb gekend? Nee… Ik ben niet geïnteresseerd in die vreemde man. Hoe kan je iemand missen waarvan je het bestaan niet eens afweet? Voor mijn broer lag het anders. Op zijn standvastig aandringen ben ik op zoek gegaan naar de onbekende zus…”
Ergens in Frankrijk zou nog een zus rondlopen. Met dit cafépraatje confronteerde broer Roger zijn moeder. Uiteindelijk gaf ze toe, maar weigerde verder elke commentaar. “Pas na haar dood vonden we papieren en foto’s die naar een andere relatie en kind verwezen…” De hele affaire kon Jacques geen moer schelen. Réné was de enige vader die hij kende. Een onbekende zus zei hem ook niet veel…
Maar Roger bleef aandringen.
In 1942 trouwde Jacques’ moeder met een zekere Réné. Een paar jaar later werd die in een Duits werkkamp verplicht tewerkgesteld. De moeder trok hem vrijwillig achterna maar kwam in een ander kamp terecht. Daar werd ze verliefd op een Corsicaan. Ze besloot om samen met hem naar Parijs te trekken. In ’45 beviel ze van een zoontje, Roger, en het jaar erop van een dochtertje. Een paar maanden later verstreek haar paspoort.
“Mijn moeder keerde noodzakelijkerwijze naar België terug. Zij had de intentie om beide kinderen mee te nemen maar de Corsicaan hield het meisje bij zich… Een brave man, Réné… Hij nam zijn ontrouwe vrouw terug in huis en voedde twee kinderen – zij was toen reeds van mij zwanger – als zijn eigen kroost op.”
Twee jaar lang worstelde Jacques zich zonder enig resultaat doorheen de bureaucratie. Met de hulp van een gespecialiseerde organisatie vond hij in een paar dagen tijd zijn zus Jacqueline. Een totaal onbekende en toch was er een zekere band. Wat vertel je elkaar? “We hingen zowat een klein uur aan de telefoon. Haar stem klonk warm en sympathiek. Een paar maanden later hebben we elkaar voor het eerst gezien.”
Jacques en Roger vernamen haar kant van het verhaal. Haar vader trok met haar naar Corsica. Hij overleed toen ze zes jaar oud was. Ze werd opgevoed door haar Corsicaanse grootmoeder en vestigde zich later met haar man in Toulouse. Zij wist van het bestaan van een oudere broer af maar ook zij had nooit of te nimmer iets over haar moeder vernomen. Ze had wel een foto van hun beidjes, maar was in de waan dat dit één of andere tante was. Inmiddels onderhouden de drie families van Roger, Jacques, en de verloren zus Jacqueline goede contacten.
PeopleFinderWorldWide
Ondanks alle mogelijke communicatiemiddelen zoeken mensen vaak wanhopig en vruchteloos naar familie en/of vrienden die mogelijks in het buitenland verblijven. De oorzaak van het falen heeft meestal te maken met logge administratie, taalbarrières en de wet op privacy. Het populaire tv programma Spoorloos bracht hier voor een aantal onder hen verandering in. De reporter en hoofdredactrice Birgit Homblé reisde voor dit programma en de Franstalige versie zowat acht jaar intensief de wereld rond. Na het stopzetten van dit programma bleven stapels aanvragen onbeantwoord. Dit zette haar aan om het initiatief PeopleFinderWorldWide op te starten. De kostprijs wordt laag gehouden. Vooraf worden duidelijke afspraken gemaakt rond het zoekbudget en de daar tegenoverstaande prestaties.
Info: People Finder Worldwide, t.a.v. Birgit Homblé, Postbus 13, 2960 Brecht
Tel: 0498-54 17 55 ;
mail:
Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots, u heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
website: www.peoplefinderworldwide.com
Tekst: Ria Anyca - Illustratie: Philippe Segaert
| Commentaar |
|
