www.geadopteerd.org

> Bron: de Standaard

Jean-Claude toont onze krant van zeven jaar geleden, waarin al een vorige oproep verscheen. 'er kwamen veel reacties, maar geen enkele hielp ons verder.' fvv

04 nov 2009 door Dieter Herregodts

Franse 'vondeling' Jean-Claude Hubert (61) doet wanhopige oproep — GENT - 'Ergens in Vlaanderen moet er toch iemand rondlopen die mijn moeder kent. Ik wil haar zo graag vragen waarom ze zestig jaar geleden alle contact met mij heeft verbroken.' Jean-Claude Hubert is de wanhoop nabij. Na een zoektocht van twintig jaar grijpt de Fransman zijn laatste kans om ooit nog zijn Gentse moeder terug te zien.

Twintig jaar is het geleden dat Jean-Claude Hubert, een belastingdirecteur uit Lyon, bij toeval te weten kwam dat zijn ouders niet zijn echte ouders waren. 'Een vriend van mijn vader vroeg mij hoe zwaar het was om een vondeling te zijn. Ik stond aan de grond genageld. Die man wist niet dat mijn adoptieouders mij dat nooit hadden verteld. Ik dacht dat ik een Fransman was, maar plots bleek mijn moeder een Vlaamse vrouw. Mijn adoptieouders hadden haar nooit gezien en kenden haar naam niet. Het was de start van een wanhopige zoektocht.'

Het enige wat Jean-Claude van zijn ouders te weten kwam, was dat zijn moeder hem onmiddellijk na zijn geboorte in een ziekenhuis in Rijsel had afgestaan aan een pleeggezin. Zij beviel er anoniem. Jean-Claude bleef 2,5 jaar bij zijn pleegouders. Daarna verhuisde hij naar een definitief adoptiegezin.
Veel aanknopingspunten had Jean-Claude niet, maar zijn speurtocht bracht hem toch stap voor stap dichter bij zijn echte moeder. Via een artikel in een Noord-Franse krant vond hij de kinderen van zijn allereerste pleegmoeder. Zij herinnerden zich dat zijn moeder tijdens die eerste 2,5 jaar twee keer op bezoek was gekomen. Volgens hen ging het om een vrouw afkomstig uit Gent.

In het geboorteregister ontdekte Jean-Claude de naam van zijn doopmeter, een zekere Cecile Dewulf, ook uit Gent. Het was zoeken naar een speld in een hooiberg, maar in Gent slaagde hij er toch in om in contact te komen met de familie van zijn meter. Het leest als een spannende detective, maar na twintig jaar zoeken ontbreekt er een puzzelstukje in het verhaal. Jean-Claude weet nog altijd niet wie zijn echte moeder is.

'Ik ben tot bij mijn doopmeter geraakt, maar ik weet niet wat de band is tussen haar en mijn moeder. Zelf kan mijn meter het niet meer vertellen, want ze is overleden net voor ik haar familie gevonden heb. En ook binnen haar familie was er niemand die het verhaal kende. Het enige wat we weten, is dat mijn moeder en mijn meter geen familie van elkaar waren. Dat heeft DNA-onderzoek uitgewezen. Ik heb alle mogelijke verbanden proberen te leggen, maar ik raak geen stap meer verder.'

Als zijn moeder nog leeft, moet ze nu ongeveer 85 jaar zijn. Dat is de reden waarom Jean-Claude vandaag via onze krant een wanhopige oproep doet. 'Het is de laatste kans om ooit mijn moeder terug te zien. Ergens in Vlaanderen moet er toch iemand rondlopen die haar kent, een familielid, een vriend of een vriendin, een buur. Ik ben op zoek naar een vrouw die op 8 mei 1948 in het Sebastopol-ziekenhuis in Rijsel bevallen is van een zoon en waarschijnlijk afkomstig is uit Gent. Zij moet daar een band gehad hebben met Cecile Dewulf, mijn doopmeter.'

Jean-Claude doet zijn oproep met tranen in de ogen. 'Ik ben niet boos op mijn moeder. Er zullen wel redenen geweest zijn om mij af te staan voor adoptie. Ik ben ook niet uit op een erfenis. Ik wil gewoon kennismaken met de vrouw die mij op de wereld gezet heeft en haar vragen waarom ze mij zestig jaar geleden verlaten heeft. Het zijn voor mij twintig zware jaren geweest. Ik hoop nog altijd dat ik ooit mijn moeder in mijn armen kan sluiten.'