‘Mother and child' is de nieuwste film van Rodrigo García, die eerder al afleveringen van ‘The sopranos' en ‘Six feet under' regisseerde. In deze prent analyseert hij nauwgezet de gevolgen van adoptie voor alle betrokkenen. García beperkt zich niet tot één enkele verhaallijn maar laat alle partijen aan het woord. Zijn film zoomt in op drie centrale figuren, drie moeders. Hun moederschap is echter nooit volledig of ‘af', geen van allen zijn ze ‘echte moeders' in de strikte zin van het woord.
Het eerste personage, Karen, heeft als veertienjarige haar kind afgestaan voor adoptie. Zevendertig jaar later is ze een single, sociaal gestoorde vrouw die nog steeds worstelt met schuld en spijt. De tweede figuur is Elizabeth, gespeeld door Naomi Watts. Zij werd zelf als kind geadopteerd en draagt hierom duidelijk wrok en woede met zich mee. Ze zet alles op alles in haar carrière en houdt emotioneel iedereen op afstand. De laatste moeder is Lucy. Zij is onvruchtbaar en besluit te adopteren. Ook voor haar wordt het een ware lijdensweg wanneer ze eerst door haar partner in de steek wordt gelaten en daarna het haar toegewezen kind verliest. Het laatste voorval is bovendien de meest emotionele, aangrijpende en verscheurende scène van de hele film.
Deze drie vrouwen lijken stuk voor stuk sterke persoonlijkheden. Ze snauwen mensen af, komen op voor wat ze willen en houden hun (potentiële) partners stevig onder de duim. De hele film lijkt bevolkt door no-nonsense vrouwen enerzijds en zwijgzame, bijna onderdanige mannen anderzijds. Deze laatsten lijken niet meer dan speelballen voor de vrouwen. Het is bijvoorbeeld duidelijk dat Elizabeth mannen beschouwt als seksobjecten. Maar niet alleen de centrale vrouwelijke figuren domineren de mannelijke personages. Ook een nevenfiguur zoals het zwangere meisje wiens baby Lucy wil adopteren heeft de overhand over mannen. De vrouwen komen dus over als dominante matrones. Maar naarmate het verhaal zich langzaam maar zeker ontspint, blijkt dat de drie vrouwen extreem kwetsbaar zijn. Ze worden elk op hun manier gekenmerkt door een innerlijke strijd. Alledrie worstelen ze met de verterende emoties die de adoptie met zich meebrengt. Ze lijken voortdurend op zoek, naar een dochter, naar een moeder, naar een manier om met de emoties om te gaan ... Alledrie zoeken ze naar de vervulling van een onbestemd verlangen.
García heeft met ‘Mother and child' gezorgd voor een trage film. Hij concentreert zich, vooral in het eerste deel, minder op gebeurtenissen of verwikkelingen dan op de analyse van de personages en hun pijn. Op deze manier slaagt hij er evenwel in een inzicht te bieden in de emotionele last die adoptie met zich meebrengt. ‘Mother and child' is kortom een prachtige, intimistische prent over een zwaar onderwerp dat al te vaak wordt onderschat.
Teaser du film Approved for adoption en cours de réalisation. Approved for adoption évoque cette histoire méconnue de l'adoption internationale coréenne, celle de ces plus de 165000 enfants envoyés à l'étranger depuis la fin de la guerre de Corée. Jung, auteur de Couleur de peau: miel (Ed. Quadrants) est l'un d'eux. Basé sur un mélange d'animations et de prises de vues réelles, ce docu-fiction réalisé par Laurent Boileau raconte le destin de ce déraciné et sa quête pour se réconcilier avec ses origines. Sortie dans les salles de cinéma en 2010.
De Israëlische filmindustrie verrast ons meer en meer op pareltjes van filmkunst die ook nog eens tonen dat hun blazoen niet zo proper is, als ze altijd willen doen uitschijnen. Ook met de film Va, vis et deviens is dit het geval. Eeuwenlang leefden tienduizenden zwarte joden in de bergen van Ethiopië. Door de hongersnood van 1984 werden velen van hen samen met andere Afrikanen naar vluchtelingenkampen in Soedan gedreven. Samen met de VS organiseerde Israël een luchtbrug om die zwarte geloofsgenoten naar het ‘beloofde’ land te halen.
Een christelijke moeder dwingt haar zoontje van negen om zich voor te doen als jood en zichzelf zo te redden. Officieel aangegeven als wees, komt het kind aan in het 'beloofde' Land. Daar krijgt hij de naam Schlomo en wordt hij geadopteerd door een Fransjoods liberaal gezin uit Tel Aviv. Moeizaam sluit hij vrede met zijn gedongen verhuis en ontdekt daardoor de liefde, de westerse cultuur, het judaïsme maar ook het racisme en de oorlog in de bezette gebieden. Toch vergeet Schlomo nooit zijn echte moeder, die achterbleef in het kamp en die hij ooit hoopt terug te zien.
Zo’n vermenging van persoonlijk drama en historische gebeurtenissen is niet nieuw. De historische gebeurtenissen blijven echter beperkt tot een krantenkop of een journaalbeeld.
Terwijl ‘Va, vis et deviens’ als kroniek van de recente Israëlische geschiedenis nooit voldoet, overtuigt de film wel als menselijk drama. Het afscheid tussen Schlomo en zijn moeder, de moeilijke beginperiode in Israël, de botsingen tussen hem en zijn joodse adoptiefouders; de confrontatie met zijn zwarte huid en zijn geloof vormen een tragisch verhaal waar je als kijker gemakkelijk in mee kunt gaan. Tussen de personages treffen we een stel fraaie portretten, waarvan vooral adoptiemoeder Yaël, vriendinnetje Sarah en de Ethiopische rabbijn indruk maken.
Va, vis et deviens’ is geslaagd als hartverwarmend en diep menselijk drama, dat ondanks de forse speelduur geen moment verveelt. De film weet daarnaast ook te overtuigen in zijn pleidooi voor een grensoverschrijdend humanisme.
De film a Brand New Life van Ounie Lecomte heeft zonet de juryprijs van de nederlandse Cinekidsleeuw gewonnen. De film was eerder dit jaar ook al een officiële selectie op het Cannes filmfestival en werd gecoproduced door Lee Chang-dong (Secret Sunshine) . De film gaat over een weeshuis waar kinderen wachten op adoptie. De jury noemde de film een 'opzienbarend debuut, bijzonder voor zowel kinderen als volwassenen'.
De film zal vanaf januari 2010 ook in onze filmzalen te zien zijn. Zie cinenews.be.
Striking a perfect balance between the vague, distant memories of childhood and the accuracy of a rigorous script, Ounie Lecomte makes her directorial debut with A Brand New Life, a remarkable film that has the pace and the humility of a precocious masterpiece. Lecomte's warm approach to directing envelops this bare, ascetic story of an abandoned youth with a sincerity that is as genuine as it is devastatingly moving. >> Lees verder
Onze identiteit vormen we tijdens de jeugd. De aanwezigheid van onze ouders bepaalt in grote mate wie we later zullen worden. Maar wat als deze afwezig zijn? Thomas groeide op in een pleeggezin en van zijn zevende tot zijn twintigste ging hij op zoek naar zijn biologische moeder Julie, vastberaden om kort bij haar een tweede leven te beginnen.
Speelt van 20 tem 27 oktober in Actor's studio in Brussel.
DE INDIAAN vertelt het verhaal van de achtjarige Koos die graag op zijn imposante, oer-Hollandse vader wil lijken. Eenvoudig is dat echter niet, aangezien hij is geadopteerd uit Peru en dus klein en donker is. Dan ziet hij voor de supermarkt een Peruaanse jongen die vreemde muziek staat te maken. Zo komt hij erachter dat ook hij van oorsprong een indiaan is. Vanaf dat moment doet hij er alles aan om, ondanks zijn Hollandse ouders, een waarachtige indiaan te zijn.
De film is vanaf nu te bekijken in de Nederlandse bioscopen.
The 56 minute documentary Unlocking the Heart of Adoption bridges the gap between birth and adoptive families through diverse personal stories of adoptees, birthparents and adoptive parents in same race and transracial adoptions interwoven with the filmmaker’s story as a birthmother revealing the enormous complexities in their lives with fascinating historical background.
To read about the people in the film click on their photo.
Comments from Viewers
"Unlocking the Heart of Adoption gives the viewer an intimate understanding of adoption as a lifelong process and its impact on all members of the adoption triad. A wonderful teaching documentary recommended for individual and group viewing or discussion group." Richard Fischer, Editor, Adoption Today, December/January 2006 Read full review
"Thank you for creating such a masterpiece - Unlocking the Heart of Adoption. I want to share my gratitude for having the privilege to view your work at a time when I needed some validation and normalcy for my adoptive parenting journey. Because of your movie, I was able to process some feelings that had not been resolved. Particularly when Jody made comments about how her love for her adoptive mother grew as she was able to go down the road of inquiry and discovery of her adoption together. As an adoptive mother, I am always working on myself at being present, in the here and now, with my son as he discovers more about himself and processes his thoughts and feelings about adoption in his life, in our life together as a loving family. I highly recommend your film to all those connected with the adoption process." Elizabeth Arkin, MA, Life Coach
"I found the film to be so compelling and well done, as well as a fantastic training tool for our families. I had been looking for something that touched on all 3 parts of the triad which would be also relevant for our foster families, as well as something that brought to light the issues of transracial adoption. I believe that the film has a lot to offer our families, so I am asking our Executive Director to purchase the film for training!" Jill Rosenberg Adoption Program Coordinator Inner Circle Foster Care and Adoption Services
"I work for a public television station in Grand Rapids, Michigan. Yesterday we aired Sheila's film and the success and positive feedback was phenomenal! We received TONS of calls from viewers during the program who commented and asked questions of our panel of 2 different adoption agencies. One viewer even recognized one of the panelists as the woman who reunited her with her birth child and called in to thank her. It was extremely touching. Sheila is an amazing woman and I want to express my gratitude to her for her work on the film." Kim Brummel WGVU Underwriting
"My husband and I stumbled upon the film last night and sat riveted for its entirety. We have 3 internationally adopted children who were 4, 5 and 12 years old when we adopted them. Finding their birth mothers will be next to impossible, but your film gave us the desire to try again. Every once in a while we will see glimpses of their pain, from a void that we can never fill. We used to believe that our love would overcome all, but in recent years we've come to understand that we can love them deeply, but their sense of identity is so intricately woven from the womb. Thank you for helping all of us dealing with adoption issues to have better understanding and not feel so alone." Note on website
A 4-year-old girl Yu-Suk is adopted to Sweden due to her father's unexpected death in autumn, 1966. She feels a sense of alienation under the strange circumstances and figures and lives painfully due to her longing for her sisters and brothers. She attempts suicide at the age of 13 due to her adoptive mother's merciless whipping. After all she becomes being independent when she is 18 years old. Yu-Suk tries to look for her biological mother but faces with despair. She gives birth a daughter with a man who she met while she was wandering about. She receives news that her mother is alive in Korea through an evangelist in Sweden. In the end Yu-Suk(Susan) comes to Korea with her daughter to meet her mother and gets through with her long lasted wandering.
Comment: Amazingly, most of the film takes places in Sweden with the title character (played by Choi Jin-shil) speaking in Swedish the entire time. Very impressive performance by Choi. This film emotionally probes the issue of Korean adoptees abroad. South Korea had an epidemic of sending its orphans abroad and this film is a bittersweet perspective of that phenomenon. The film's a tear-jerker and although not the best film-making, it's an issue-oriented movie and should be viewed for that.
2003, 95 minuten Verenigde Staten, Mexico Drama, Ensemblefilm
In een Zuid-Amerikaans land wachten zes Amerikaanse vrouwen op de traag werkende lokale bureaucratie die ze hun adoptiebaby zal toekennen. De sociaal bewogen John Sayles (Passion Fish) schetst in dit ensemblestuk uiteenlopende verwachtingen, pijnen en frustraties van het ouderschap. Tegenover de ongeduldige moeders in spe zet hij tegelijkertijd verhalen van plaatselijke vrouwen die hun kind afstonden en van kinderen die onder erbarmelijke omstandigheden door het leven gaan. Een tikje geforceerd misschien, maar Sayles creëert met zijn uitstekende actrices een fascinerende waaier van ideeën over moederschap, rijkdom en macht.
Beshkempir (Le Fils adoptif, The adopted son) - Aktan Abdykalykov
Lente in Kirgizië. Op een stoffig dorpsplein wordt een baby overgedragen aan zijn adoptieouders. Hij heet Beshkempir, naar de 'vijf oude vrouwen' die het overdrachtritueel voltrokken. Het jongetje groeit op in onwetendheid totdat een vriendje hem begint te pesten met zijn afkomst. Een beslissend moment dat het einde van zijn onschuld inluidt. Regisseur Aktan Abdykalykov (1957) studeerde aan de Kunstacademie van Kirgizië en werkte als artdirector voor de Kirghizfilm Studio. Beshkempir, zijn eerste lange speelfilm, is het beeldende en autobiografische verslag van een eeuwenoude Kirgizische traditie, waarbij grote gezinnen een pasgeborene afstaan aan een kinderloos stel. In zijn eersteling verbeeldt Abdykalykov zijn vroege herinneringen aan het idyllische platteland van de voormalig Sovjet republiek door de ogen van tiener Beshkempir - zijn bloedeigen zoon. Fraai gekaderd en met vaste hand gedraaid in afwisselend bonte kleuren en verschoten zwart-wit, ontvouwt zich een onbezorgde tijd van vissen in meanderende riviertjes, van moddergevechten en ontluikende lustgevoelens. Bekroond met diverse prijzen op de filmfestivals van Sétubal (Portugal), Locarno, Singapore en Tokio
Deze drie vrouwen lijken stuk voor stuk sterke persoonlijkheden. Ze snauwen mensen af, komen op voor wat ze willen en houden hun (potentiële) partners stevig onder de duim. De hele film lijkt bevolkt door no-nonsense vrouwen enerzijds en zwijgzame, bijna onderdanige mannen anderzijds. Deze laatsten lijken niet meer dan speelballen voor de vrouwen. Het is bijvoorbeeld duidelijk dat Elizabeth mannen beschouwt als seksobjecten. Maar niet alleen de centrale vrouwelijke figuren domineren de mannelijke personages. Ook een nevenfiguur zoals het zwangere meisje wiens baby Lucy wil adopteren heeft de overhand over mannen. De vrouwen komen dus over als dominante matrones. Maar naarmate het verhaal zich langzaam maar zeker ontspint, blijkt dat de drie vrouwen extreem kwetsbaar zijn. Ze worden elk op hun manier gekenmerkt door een innerlijke strijd. Alledrie worstelen ze met de verterende emoties die de adoptie met zich meebrengt. Ze lijken voortdurend op zoek, naar een dochter, naar een moeder, naar een manier om met de emoties om te gaan ... Alledrie zoeken ze naar de vervulling van een onbestemd verlangen.
De Israëlische filmindustrie verrast ons meer en meer op pareltjes van filmkunst die ook nog eens tonen dat hun blazoen niet zo proper is, als ze altijd willen doen uitschijnen. Ook met de film Va, vis et deviens is dit het geval. Eeuwenlang leefden tienduizenden zwarte joden in de bergen van Ethiopië. Door de hongersnood van 1984 werden velen van hen samen met andere Afrikanen naar vluchtelingenkampen in Soedan gedreven. Samen met de VS organiseerde Israël een luchtbrug om die zwarte geloofsgenoten naar het ‘beloofde’ land te halen.
DE INDIAAN vertelt het verhaal van de achtjarige Koos die graag op zijn imposante, oer-Hollandse vader wil lijken. Eenvoudig is dat echter niet, aangezien hij is geadopteerd uit Peru en dus klein en donker is. Dan ziet hij voor de supermarkt een Peruaanse jongen die vreemde muziek staat te maken. Zo komt hij erachter dat ook hij van oorsprong een indiaan is. Vanaf dat moment doet hij er alles aan om, ondanks zijn Hollandse ouders, een waarachtige indiaan te zijn.
Speelfilm
