www.geadopteerd.org

  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size
Share on facebook
Start Info Artikels/media Gevonden op het net
Gevonden op het net

"More than the sum of our losses"

E-mail Print PDF
AddThis Social Bookmark Button

"I suppressed any notion of being Asian and just thought of myself as white." Suki Leith was adopted by an American family in the 1960s, she tells the BBC why the Korean government needs to change the laws regarding international adoption.

Even though I study adoption and write about adoption and read countless media and academic articles about adoption; even though I read books and memoirs and watch films by adoptees and adoptive parents; even though my personal social circle is heavily populated with adoptees - domestic, transracial, international, same race - believe it or not, most of the time I do not sit around thinking about adoption losses.

Most days I get up and go to work, take care of the household chores, talk with my kids, take them to their activities, make dinner, take the dog for a walk, do the dishes and laundry, study and read and study and read, hang out with friends, and participate in numerous volunteer or community events. Most days I don't think about what I've lost by being a transnational, transracial adoptee.

But today, I am thinking about those losses. Several hundred adoptees like myself are in Seoul right now, attending the IKAA Gathering, and I am at home. There is both a sadness and a sense of relief of having to be stuck at home studying this August instead of being with many friends and fellow Korean adoptees at the conference.

I've been to the past two IKAA Gatherings and there is no way to adequately express what it feels like to be surrounded by 600+ others who have experienced the same life experience of being adopted out of our country of birth. 600 of us is a small number compared to the 200,000+ in South Korea's 50+ year history of adoption, and I am sure if it did not cost so much to travel to Korea, many more would be there.

It is hard to convey what it feels like to know you don't have to explain why you are who you are - why you look Korean but don't speak the language, why you always have to explain how you fit in your family, and why you sit on the fence between a cultural identity you don't physical match and a racial identity you don't culturally match. Who else knows the frustration of being told constantly through our lives that we should be grateful for not growing up in this country where we are now spending lots of our hard-earned money so we can get a tourist's version, a "Korea 101-lite" and trinkets at the market to put up on our walls than someone else - in fact several hundred others - who have been there and done that.

And yet, being in Korea at the IKAA Gatherings sometimes makes me very angry. I get angry that the country that didn't want me and wouldn't provide for me now wants me to come back and put on a happy, smiley face. I get so damn frustrated when I meet adoptees from all ages and backgrounds who share how unprepared their adoptive parents were in dealing with racism, racial identity struggles and understanding adoption losses.

There were times, when I was at past Gatherings, that being with 600+ other adoptees who all experienced this huge loss made me overwhelmingly sad. Looking around and seeing so many others who had lost their Korean families and had been adopted to mostly white European, American or Australian families - how could I not feel sadness, when basically, we were a room full of survivors - a room full of people abandoned, abused, neglected, rejected - who somehow found the means to find each other. It's basically one huge support group.

Most days, I don't think about these things. I don't want to think about these things. I don't want to feel the pain and sadness associated with being adopted. But then I listen to a documentary like this BBC report. I read and view an art installation, A Collection of One, that showcases the impact of all of us who have been adopted from South Korea.

Or, I read something poignant by a fellow adoptee. Yesterday, another fellow adoptee posed on her facebook page the question,

A diagnosis is not a destiny. Or does it have to be? Once called "at-risk & special needs" and more, I can testify that one can out-do and out-live a diagnosis. At least to live a productive, happy, and fulfilling life. But how often do people live up to the expectations of a diagnosis, just because that's expected?

My response was this: "I think it's easier for some to live a self-fulfilling prophecy than to spend our lives convincing both ourselves and others that we are more than the sum of our childhood losses."

I rarely write about my personal feelings about my adoption experience, especially in the past several years. I also turn down any request for interviews with the media, like this BBC documentary, when I believe they want me to walk down that path of "do you get along with your adoptive parents?" or "how was your adoption experience?" I turn down such requests for a few reasons: first of all, my adoptive experience is much more complex and layered and nuanced than a sentence or two that is published in an interview can adequately express and it always ends up being framed as "good" or "bad." I hate that dichotomy, and I hate it when something that might be negative gets turned into a statement about my adoptive parents that portrays them as bad parents. So while I want to write about some of the not-so-great things about being a Korean adoptee, I don't want to be pathologized nor do I want people to judge and pathologize my adoptive parents.

Secondly, I tend to really want to focus on the larger structural issues that are at play in the adoption-industry machine and to always frame adoption as one family's story negates those larger structural problems and societal attitudes. As often as possible, I want to focus attention on the ocean, not on the individual starfish.

But I'm going to be honest today, and admit that today, I'm feeling sad. I'm feeling loss and grief. Several years ago, my grandmother passed away. I was very close to my grandmother; she was the one person in my family that constantly made me feel that she was the lucky one to have me in her life. Last weekend I saw my grandfather and his new wife. While I think highly of my grandfather's wife and am very happy she is in our lives, every time I see her I can't help but feel sadness over the loss of my grandmother. It doesn't mean I don't love this person, it just means she is not my grandmother and I have the right to love the one without feeling guilty for having loved the other. And no one in the family has the expectation that we'll all forget about my grandmother because my grandfather remarried. It would be ridiculous.

I may have gained many things by being adopted to the U.S., but I've also suffered many losses. And while I believe I am much more than the sum of my childhood losses, there are days when sadness bubbles up and overwhelms me. Because it's hard. For many of us adoptees, it would be easier to just shove all those feelings of loss and grief way down deep, compartmentalize them, and throw away the key. For others, it is easier to let ourselves stay overwhelmed with grief. I totally understand why many adoptees don't make it. As difficult as it may be to believe, every time I hear about an adoptee who has killed themselves, I understand. For many adoptees it IS easier to live up to the expectation that we are no more than the sum of our losses and our "at-risk" and "special-needs" diagnoses. I've had to work hard to convince myself that I am more than the sum of my childhood losses - and having to constantly prove to greater society as well takes a heavy toll.

My adoptive parents were great parents and I'm fortunate that we still have a good relationship. However, having a good adoptive home did not erase the losses I've suffered. There is nothing that my American, middle-class upbringing could have done to erase the loss of my Korean family and culture and language. I am tired of this prevailing assumption that as long as the adoptive parents are "good" ones, the adoptee won't ever feel loss and grief. I'm really exasperated at this notion that a "well-adjusted adoptee" is one who never questions adoption loss, who never feels sadness or grief, or who never goes through an identity crisis over who s/he is and where s/he belongs. I hate that we are constantly told that we should "get over it."

I'm not going to defend adoption - in any manner, shape, or form - today. I'm not going to add a caveat that "it's better than an orphanage" or "it's better than lingering in foster care." I'm not going to be "balanced" in my analysis. Because this isn't an analysis. This is about feelings. Which I, and every other adoptee, is allowed to have, without justification and without a parenthetical about how of course we love our adoptive parents. I'm not going to accept comments on this post either, because this isn't about anyone else but how I'm feeling right now, right here, and I don't want advice on how to "get over it" or suggestions that I get therapy or any of the things that we adoptees are often told.

Recently I heard one adoption "expert" (not an adoptee, of course) state that despite the losses involved in adoption, as an institutional child welfare practice, "adoption is still the best intervention we have for children who are parentless." Every generation of adoptive parents think they're doing a better job than the ones before, and some are downright glib and smug about it. Get over it. As an "intervention" adoption gave me a home and a family but it did not "cure" the losses that caused me to be in need of a home and a family. Adoption is not a cure, it's a treatment that - if the adoptee is lucky and it's done well - potentially helps makes the sorrow manageable.

Bron: Harlow's Monkey blog

 

leven op de kruising van culturen

E-mail Print PDF
AddThis Social Bookmark Button
nvdr.: Mooie column over broers en zussen , adoptiemoeders en culturen die kruisen...

Het is passen en meten, niet alleen met de coalitie, maar ook in het dagelijks leven

Ik had mijn adoptiemoeder uit Groningen aan de lijn, die mij op mijn 40ste heeft geadopteerd. Of eigenlijk adopteer je op die leeftijd elkaar. Ik vroeg op wie ze had gestemd. Toch op Wilders, ja. Ze wilde hem een kans geven. Ze had nog gedacht of ze tegen mij zou liegen vertelde ze, maar had toch besloten dat niet te doen, wat ik wel weer tof van haar vond. Wil je me nu nog wel zien, vroeg ze voor de grap en misschien ook wel een heel klein beetje voor het echt. Ik lachte, maar voelde dat voor vaagheid geen ruimte was: ja, natuurlijk.

Halfhartig
Ik moest er een seconde over nadenken, maar bedacht gelijk dat je met mensen in je leven niets te kiezen hebt. Ze zijn er en ze zijn wie ze zijn. Er is een tijd geweest dat de mensen die deel uitmaakten van mijn leven daar in moesten passen. Geen halfhartige relaties, geen onoverbrugbare kloven en toch voor de beleefdheid elkaar zien, geen kromme tenen. Nee, helder, eerlijk en oprecht. Ik was er bijzonder trots op. Tot je gelukkig rijper wordt en begrijpt dat de kunst niet is dat je alleen met mensen omgaat van wie het makkelijk houden is.

Terwijl ik naar mijn adoptiemoeder luisterde, bekeek ik de ronde hennavlek in mijn rechter handpalm. Twee dagen daarvoor hadden we de henna-avond van mijn zusje gevierd. Omdat ze in Turkije gaat trouwen, had mijn moeder besloten de henna-avond, die gebruikelijk aan de bruiloft voorafgaat, in Nederland te houden voor vrienden en familie die niet in Turkije aanwezig zouden zijn.

Locatie: de kantine van voetbalvereniging Barbaros in Hengelo. Mijn zusje had een rode jurk aan die door mijn moeder was gemaakt vanwege haar afwijkende maat. Ik maakte haar mooie ogen op. Ze vroeg of ik het litteken in haar linker wenkbrauw wilde wegwerken. Ik voelde intimiteit. Ik had nooit gedacht dat mijn zusje zich daaraan stoorde. Terwijl ik de witte streep in haar wenkbrauw met bruin poeder vulde, dacht ik aan het moment waarop ze dat litteken opliep.

Spekglad
Het was winter, zij was 4 en ik 14. Het was koud en spekglad. Ik stond buiten voor de flat met een vriendin heen en weer te wiebelen op het ijs.

Twee dagen daarvoor hadden we de henna-avond van mijn zusje gevierd
Mijn zusje keek vanachter de ruit naar ons. Ik merkte wel dat ze zin had om mee te doen, maar ik sloeg daar geen acht op. Tot ze door mijn moeder naar buiten werd gebracht. Als oudste zus werd er automatisch van mij verwacht dat ik op haar paste, waar ik geen zin in had. We wiebelden verder.

Mijn zusje stond op de stoep naar ons te kijken. Toen al was ze ver weg, in zichzelf gekeerd, onbereikbaar. Ik weet nog dat ze een ongelooflijk kleine dopneus had. En dik donkerblond haar. Ze was heel klein voor haar leeftijd, niet per se tenger, maar klein. Ze droeg een jas die te krap was. Mijn moeder had haar handen, bij gebrek aan handschoenen, in de nauwe zakken gewurmd. Ik keek naar mijn zusje. Ze bewoog niet. Vanuit het niets gleed ze uit en viel, in slowmotion, voorover. Ik zag de in de zakken gewurmde handen, de reflex, en dat ze de handen er niet uit kreeg. Ik moest heel hard lachen, terwijl mijn zusje keihard huilde.

Handpalm
En nu was ze de bruid, iets waar mijn broertje en ik moeite mee hadden en mijn moeder absoluut niet. Ik had een hennavlekje in mijn handpalm ter ere van haar bruiloft, waar Hollanders van schrikken als ik mijn hand ophoud om wisselgeld te ontvangen. Aan mijn oor mijn adoptiemoeder die zich verbolgen voelde dat de PVV was uitgesloten van de coalitieonderhandelingen. Dat was ik met haar eens. Ook was ze kwaad en gekwetst over mijn vorige column. Vooral de zin aan het eind, waarin ik suggereerde dat de PVV-stemmer later kon zeggen ‘ik heb het niet geweten’, deed haar pijn.

Ik merkte dat we letterlijk tot twee kampen hoorden. Ik kon niets voelen bij wat zij voelde als zij in Den Haag in de tram zat en overal om zich heen buitenlanders zag en hoorde, en zij kon niets voelen bij wat ik voelde over die anderhalf miljoen mensen die op een man hebben gestemd die mensen uitsluit en discrimineert.

Tegelijk wist ik dat ze het geweldig naar haar zin zou hebben gehad op de henna-avond. Dat ze mijn broertje, die voorgoed naar Turkije wil vertrekken omdat hij zich hier niet thuis voelt, enorm zou mogen, net als ik.
Dat alles samenkomt en mag bestaan, is een wonder. Het is een interessante plek, leven op de kruising van al die culturen.

door: Nazmye Oral

> bron: deVolkskrant

 

Pleegzorg als alternatief

E-mail Print PDF
AddThis Social Bookmark Button

Buitenlandse adoptiekinderen zijn, duur, vaak gehandicapt en steeds ouder. Daarom groeit de vraag naar binnenlandse pleegkinderen.

‘De tijd van gezonde baby’tjes is voorbij.’ Yvonne Geelen van de Stichting Adoptievoorzieningen laat potentiële adoptieouders altijd duidelijk weten waar ze aan toe zijn. ‘We informeren ze al aan het begin van het traject. Er komen steeds minder kinderen vanuit het buitenland en je ziet dat het profiel verandert. Ze zijn vaak wat ouder en hebben vaker een ‘special need’.’ Dat laatste is adoptiejargon voor kinderen met een medische aandoening, die extra zorg believen.

De meest recente cijfers onderschrijven Geelens verhaal. Werden er in 2005 nog 1.185 adoptiekinderen Nederland ingevlogen, vorig jaar waren dat er nog 682. Ruim 58 procent van de adoptiekinderen is nu 2 jaar of ouder, 54 procent heeft ‘special needs’. Als gevolg van het ‘veranderde profiel’ is het aantal aspirant-adoptieouders gedaald met 44 procent.

Illegale adopties

De belangrijkste oorzaak van het lagere aanbod van adoptiekinderen ligt in de landen van herkomst. Economische voorspoed zorgt er voor dat meer kinderen in eigen land opgevangen worden. Maar ook het Haags Adoptieverdrag draagt er aan bij. Steeds meer landen ondertekenen dit verdrag, dat kinderen en hun familie moet beschermen tegen de risico’s van illegale, onrechtmatige, voorbarige en slecht voorbereide adopties naar het buitenland. De verwachting is dan ook dat aantallen als in 2005 voorlopig niet meer terugkeren.

De daling zorgt ook voor een andere samenstelling van de groep kinderen die wel naar het buitenland gaat. De meest gewilde kinderen – jong en gezond – blijven in het moederland achter. Oudere kinderen en kinderen met gebreken gaan naar het buitenland. 

Robert van der Griendt (42) liep daar tegenaan toen hij en zijn vrouw al redelijk ver gevorderd waren in een adoptieprocedure. Ze hadden al lang de wens om een pleegkind te verzorgen, maar toen ze zelf geen kinderen konden krijgen, kozen ze voor adoptie. Ze werden in Nederland goedgekeurd als potentiële pleegouders en rondden de Via adoptiecursus van 900 euro succesvol af. Toen ze aanschoven bij het bureau dat adopties uit Polen regelt, begonnen ze opeens ernstig te twijfelen aan hun adoptiewens.

‘We wilden een kindje uit Polen, al wisten we dat die vaak een ontwikkelingsachterstand hebben’, zegt hij. ‘Dat vonden we geen probleem. ‘Hij hoeft niet naar de universiteit’, dachten we. Zaten we in dat kamertje tegenover twee mensen die vertelden dat Poolse adoptiekinderen heel vaak FAS (Foetaal Alcohol Syndrome) hebben. Dat betekent dat de moeder tijdens de zwangerschap gedronken heeft, waardoor er een onoverbrugbare ontwikkelingsachterstand kan ontstaan. Door de extra zorg voor dit kind zou mijn vrouw haar baan moeten opgeven en we moesten het pleegouderschap van een Nederlands kindje maar vergeten. Die combinatie zou veel te zwaar zijn. Of we meteen even konden tekenen dat we akkoord waren. Gelukkig hebben we dat niet gedaan.’

Ze besloten de procedure te laten voor wat-ie was en zich alleen nog te richten op pleegouderschap van Nederlandse kinderen.

Moederland

Van der Griendt en zijn vrouw zijn niet de enigen. Steeds meer potentiële adoptieouders zien het niet zitten om 20.000 tot 30.000 euro te betalen en drie tot vijf jaar te moeten wachten op een wat ouder buitenlands kindje met een ‘special need’. Dan liever een Nederlands pleegkind, met het ‘nadeel’ dat je dat blijft delen met de biologische ouders.

Dan beproeven ze liever hun geluk in het Nederlandse pleegzorgcircuit. ‘Het is een beginnende ontwikkeling dat mensen uit het adoptieproces overstappen naar pleegouderschap’, zegt Femmie Juffer, bijzonder hoogleraar adoptie in Leiden. ‘Adoptie duurt heel erg lang en ze zijn bang dat ze niet meer aan de beurt komen. Ze willen gewoon graag een kindje, 85 procent van de adoptieouders is namelijk ongewild kinderloos.’

Juffer vindt het een goede zaak dat de kinderen dichter bij huis worden gezocht. ‘Het is in het belang van het kind dat het in zijn moederland wordt opgevangen.’ Pleegvader Van der Griendt denkt er precies hetzelfde over. Hij en zijn vrouw zorgen nu twee jaar voor hun pleegdochter en zijn er dolblij mee. ‘We hebben gekregen waarvan we hebben gedroomd: een heerlijk kindje. En dat was met adoptie nooit gelukt.’

Door: Mathijs Rotteveel

> Bron: DePers.nl

 


Pagina 1 van 18

Bezoekers online

We hebben 20 gasten online

Quote van de dag

Reacties van lezers

Blog: De Wereld is van iedereen

In de chatroom

Momenteel geen gebruikers in de chat

Recent ingelogd

                                               

Zoek