Vandaag is het zover! Afspraak in het wezenhuis in Masan (waar ik zo'n 37 jaar geleden ben achtergelaten en opgevangen) samen met een sociaal werkster van HOLT en een vrijwilligster die zal tolken. Maar net vandaag voel ik me flink ziek, heb de halve nacht op de wc doorgebracht en voel me ook wat koortsig. Maar dat kan me natuurlijk niet tegenhouden voor deze belangrijke afspraak. We (ik en mijn vriendin Sandra) vertrekken vanuit Busan met de trein richting Masan, een tochtje van zo'n 2 uur. Gelukkig zijn de treinen in Korea heel stipt, dus we geraken er zonder problemen en op tijd. In het station van Masan moeten we nog even het busstation opzoeken want daar hebben we afgesproken. Na wat getelefoneer vinden we de 2 vriendelijke dame's. De tolk blijkt vlekkeloos Engels te spreken. Dat zit al snor. We stappen in hun wagen richting het wezenhuis Aeriwon. Normaal gezien zou ik nu toch al wat zenuwachtig moeten worden maar het ziektegevoel overheerst nog. Wel handig om zomaar te kunnen meerijden, want je weg vinden in zo'n onbekende stad in een onbekend land is niet evident.
Het wezenhuis ligt tussen de hoge blokken van een woonwijk verscholen. Het zijn een aantal nette aaneengesloten gebouwtjes met een binnenplaatsje mét speeltuintje. Ze hebben hier zo'n 2,5 jaar geleden hun intrek genomen. Dus niet meer de originele locatie van toen ik er was (begin jaren 70'). Da's enerzijds jammer maar het is toch ook geruststellend om te zien dat ze de huidige kinderen een behoorlijk en net onderkomen kunnen bieden. Ik kan me voorstellen dat het vroeger niet zo verzorgd en uitgerust was.
We worden vriendelijk verwelkomt door de directrice en één van haar medewerksters en mogen plaatsnemen in de zetels in de ontvangstruimte. De directrice is de dochter van de vorige directrice, maar die blijkt kort geleden overleden te zijn. Ik denk/vrees helaas dat daarmee ook héél veel informatie ter ziele is gegaan...
Ik toon hen wat ik weet van mijn dossier in Holt-Seoul en vraag dan of zij meer informatie hebben gevonden. De stiltes in haar antwoord en haar expressie behoeven weinig vertaling. Neen, ze hebben ook niet meer gevonden. Ze probeert uit te leggen dat er in die tijd zoveel kindjes werden afgestaan, dat er veel armoede was en dat er weinig informatie werd bijgehouden. Ze zegt ook nog iets van een brand die ze gehad hebben waardoor er ook veel dossiers zijn verdwenen. Ze probeert me op alle mogelijke manieren duidelijk te maken waarom er in mijn geval (en zovele andere) geen enkele achtergrondinfo is. Natuurlijk had ik dit wel verwacht. Natuurlijk wist ik dat de kans klein was, maar het zo te horen vertellen/bevestigen uit eerste bron is natuurlijk nog wat anders. Ik kijk even naar Sandra want nu krijg ik het toch even moeilijk. Ik probeer het gesprek wat af te leiden en open te trekken. Ik stel wat algemenere vragen over de huidige situatie. Hoeveel kindjes ze nu gemiddeld hebben, hoeveel er daarvan nog ter adoptie worden afgestaan, waarom er nog zoveel afgestane kindjes zijn en of ze veel geadopteerden met zoekvragen krijgen. Tot mijn verbazing gaat het toch nog over héél grote aantallen. Zo'n 50 kinderen in hun huis en in Masan alleen al zijn er nog zo'n 5 andere tehuizen. Ik durf er niet aan te denken over hoeveel kinderen het gaat op landelijk niveau! Wel goed om te vernemen dat de meeste van die kinderen maar tijdelijk opgevangen hoeven te worden tot ze terug naar hun moeder/ouders kunnen. Sommigen verblijven er ook permanent tot ze volwassen zijn. In die gevallen probeert zij echt de moederrol in te vullen. Slechts een kleine minderheid komt nog in aanmerking voor adoptie en in deze gevallen wordt de voorkeur gegeven aan binnenlandse adoptie (spijtig genoeg zijn de kandidaten moeilijk te vinden).
Ik leg ook nog kort het project geadopteerd.be uit. Wat we doen en hopen te bereiken. Tot slot geef ik haar een kopie van de brief die ik schreef aan mijn biologische moeder (heb die nog snel laten vertalen naar het Koreaans). Ze leest die met veel aandacht en naar het einde toe zie ik tranen op haar wang verschijnen. Ik geloof dat het nu pas echt tot haar doordringt hoe sterk de drang is om m'n moeder te vinden of om op z'n minst wat meer informatie te hebben. En dat we daar ook 'recht' op hebben. Dit is wat ik op dat moment voelde:
"With tears in her eyes and mine she took me in her arms Sorry sorry sorry, she said sorry for not having more information Suddenly I felt some mother warmth so deeply, so new, so healing I believe you, I said I really do. It's ok. For a very short moment in my life she took away my anger and saidness for not knowing my mother I'll cherish that feeling for a very very long time"
Na deze fantastische knuffel nemen we nog wat foto's, bezoeken we de rest van het gebouw en zien we enkele kinderen (van héél klein tot echte tieners). Het positieve gevoel overheerst dat ze m'n vraag naar informatie serieus nemen en dat ze eerlijk zijn. Laten we hopen dat dit ook echt zo is. We nemen afscheid, maar nét voor we naar de auto willen stappen houdt ze ons nog tegen en vraagt of we graag willen blijven eten. Zo voelt ze zich toch een héél klein beetje minder slecht/schuldig. Dit vriendelijke gebaar appreciëren we natuurlijk heel erg. We genieten nog van de eenvoudige maar héél oprechte lunch! Daarna nemen we echt afscheid en ik zeg haar dat ik zeker nog eens langs zal komen. Bij het wegrijden kijk ik nog even achterom en zie in de achterruit een mama staan, een mama voor héél even.
Op 29 mei 2010 organiseerde het team van het project www.geadopteerd.be de 2de DAG VAN DE GEADOPTEERDEN. Terwijl er bij de eerste editie vooral de nadruk werd gelegd op de bekendmaking van het nieuwe nazorgproject via een persconferentie op de luchthaven van Zaventem, was het ditkeer vooral de bedoeling om in een ontspannen sfeer de achterban samen te brengen en te ontmoeten. De opkomst was groot en de sfeer opperbest!
In de week vooraf was het thema adoptie al veelvuldig in de pers en media aanwezig. Ook het geadopteerd.be-team deed mee. Zo werd San-Ho Correwyn (coördinator van het project) uitgenodigd in de studio's van Peeters&Pichal op Radio1. Aanleiding was het persbericht van Kind en Gezin over het gestegen aantal adopties in 2009 dat daags voordien was verspreid. Er werd gesproken over het Haags Adoptieverdrag en de implicaties daarvan. De vraagstelling "Moeten we adoptie uit verre landen verbieden?" werd door San-Ho toch genuanceerd. Hij stelde dat "het Verdrag adopties niet uitsluit maar dat het wel het subsidiariteitsprincipe voorschrijft. Hierbij moet er eerst een oplossing worden gezocht binnen de eigen familie, omgeving en land en pas dan, als dit onmogelijk blijkt, in het buitenland. Bovendien moet het belang van het kind steeds voorop staan en niet die van de wensouders." > Beluister de uitzending
Sarah Quintens, tevens lid van het geadopteerd.be-team, kreeg ook een uitnodiging in de mailbox. Het radioprogramma Stories op Radio1 plande een uitzending over "De 2 Korea's"`. Zo zochten ze naar een mogelijk verband tussen de actuele conflicten tussen Noord en Zuid-Korea, de enorme vertegenwoordiging van Koreanen in de Elisabeth-wedstrijd voor Piano (5 van de 12 laureaten zijn van Koreaans origine) en de vele geadopteerde Koreanen in ons land( wereldwijd zijn er zo'n 200.000 kinderen uit Korea geadopteerd). Met haar sappig West-Vlaams accent en spontane lach trok ze naar de studio. Ze vertelde oa. het onwaarschijnlijk verhaal over de recente herreniging met haar biologische familie. Over het toeval en geluk dat daarbij kwam kijken en over hoe ingrijpend dit is in haar leven en dat van haar familie (of zeg maar families!). > Beluister de uitzending
Dan was er nog het radio-optreden van "De 2 Elsjes" dat ook een directe link heeft met de Dag van de Geadopteerden. Beiden heten Els, werden geadopteerd en wonen in Belgie maar komen wel uit 2 héél verschillende werelddelen. Zij vonden elkaar op de eerste Dag van de Geadopteerden en zijn sindsdien echte boezemvriendinnen. > Lees hier heel het verhaal > Beluister de radio-uitzending(fragment begint op 1u49min40sec)
Op 27 mei was er dan het eindcolloquium van de Staten Generaal adoptie in opdracht van Minister van Welzijn, Jo Van Deurzen, en georganiseerd door K&G. Het geadopteerd.be-team was actief lid van de voorbereidende werkgroepen en vond het een ideale gelegenheid om nog eens de aandacht te vragen van de sector en de politiek voor hun standpunten inzake adoptiebeleid. Zij deden dit op een ludieke manier door alle aanwezigen een appel te geven met de opdruk van hun slogan "Wat als de appel ver van de boom valt?" (Een uitgebreider verslag van dit colloquium en de belangrijkste uitkomsten volgt later ...) > Bekijk hier de foto's
En dan was het zover. De 2de Dag van de Geadopteerden op 29 mei 2010 in Leuven. (op 29 mei 1993 werd het Haags Adoptieverdrag inzake interlandelijke adoptie door 66 landen getekend) Het weer zat mee. Volop zon! De broodjes, drankjes, dekentjes, appels met slogan, speelgoed en een grote tent werden in het Stadspark aangedragen. Het opstellen van de tent bleek geen sinecure. Het gehele team moest ingeschakeld worden om hem recht te zetten want de stokken bleken telkens weer te lossen. Er was dus sprake van een hechtingsprobleem. Maar mits de juiste aanpak en wat volharding lukte het uiteindelijk toch (zoals bij adoptie?). Net op tijd gereed om de mensen te ontvangen. Een aantal mensen waren rechtstreeks naar het Stadspark gekomen maar de grootste groep had zich ingeschreven voor de stadwandeling vooraf. Toen die grote groep inhet park toekwam (zo'n 65 mensen) kon het feest echt van start gaan. Iedereen kreeg een dekentje en een lekkere picknick. En terwijl iedereen gezellig verspreid over het park zat en de kinderen hun weg naar het speelgoed gevonden hadden, hield San-Ho een korte toespraak over het hoe en waarom van de Dag en vond ook de prijsuitrijking plaats door Aagje Van Walleghem. Yanina, 10 jaar en geadopteerd uit China, had een prachtige strip getekend met als titel "Yi op rootsreis". Zij was de verdiende winnares. Ze won een pakketje filmtickets en ook nog een reuzegrote versie haar eigen strip. Om het geheel muzikaal in te kleden was Geert Verdickt van de groep Buurman ingehuurd. Hij zette zich onder één van de grote bomen in het park voor een intiem muzikaal intermezzo. Het evenement werd afgesloten met een leuke groepsfoto van alle aanwezige geadopteerden.
Kortom, vele geadopteerden, jong en oud, en adoptieouders vonden de weg naar dit evenement en waren heel enthousiast over het initiatief. Ook Vlaams adoptieambtenaar Dorine Chamon (lees ook haar blog) was zo vriendelijk geweest om aanwezig te zijn en gaf aan dat ze helemaal achter het geadopteerd.be-project stond. Het geadopteerd.be-team is verheugd met deze erkenning en ziet het helemaal zitten om het project verder vorm te geven, nog meer geadopteerden te bereiken en van de Dag van de Geadopteerden een jaarlijkse traditie van te maken. Dus alvast tot volgend jaar of tot op één van onze andere activiteiten!
Nav de 2de Dag van de Geadopteerden (29 mei 2010) organiseerden we een wedstrijd onder geadopteerden om iets creatiefs te doen rond adoptie. De verrassende winnares was de 10-jarige Yanina Verplanke. Zij werd geboren in China en geadopteerd door Nederlandse ouders. Yanina tekent graag en veel. Voor deze wedstrijd bezorgde zij ons een compleet stripverhaal met als titel 'YI OP ROOTSREIS'. Het team achter www.geadopteerd.be die deze Dag en wedstrijd organiseerden waren echt onder de indruk van deze prachtige inzending die op een fantasierijke en treffende wijze verteld hoe een rootsreis kan zijn en de gevoelens die er bij komen kijken. En wetende dat Yanina zelfs nog nooit op rootsreis gegaan is! Zij ontving de prijs uit handen van Aagje Van Walleghem die zelf ook geadopteerd is. Nogmaals een dikke proficiat aan Yanina!!!
Het eerste wat ik op 29 mei s'morgen om 7u. via m'n klokradio hoor: "Het is vandaag de Dag van de Geadopteerden". Ik denk even dat ik nog in dromenland ben maar t'is echt! Ze hebben het gezegd! Bon, nu kunnen we niet meer terug want half Vlaanderen weet het ondertussen. Om 9u. kom ik aan op de plek waar het gaat gebeuren, de luchthaven van Zaventem. Pia en Babitha zijn er als eerste, zo ken ik ze, altijd op tijd en liefst wat te vroeg. Ik laat ze fier de fotobanner zien die ik gemaakt heb en waaraan veel geadopteerden een bijdrage hebben geleverd. Het is een montage geworden van een boom met foto's van geadopteerden en wat tekstjes die ik verzameld heb uit de reacties op onze nazorg-enquête. Oef, ook zij vinden het een mooie banner geworden. Kort daarna komen Ron, Nadia en hun allerschattigste Ture binnenlopen. Ok, als Ron er is komt het optreden ook in orde want dat is zijne rayon. Terwijl we alles in orde brengen in de zaal, zit onze derde partner in crime, Benny, zowaar al een interview weg te geven in het programma Peeters&Pichal op Radio 1. We hebben geen radiootje bij om het te volgen maar eigenlijk zijn we er wel gerust in dat Benny dat prima gaat doen. Een journalist van radio2 is er ook en Babitha stelt zich kadidaat voor een interviewtje. De projector doet het, de micro's zijn geinstalleerd EN er is koffie. We komen op dreef. Mijn vriendin Sandra is ook toegekomen en is vandaag fotograaf van dienst. Ik heb haar mijn beste camera toevertrouwd en gisterenavond zowaar nog een spoedcursus fotografie gegeven. Zij is dus fotoreporter van dienst. Druppelsgewijs komt er meer volk toe. Veel geadopteerden (van alle kleuren en leeftijden!), collega's van Pia en niet te vergeten, onze BVG (Bekende Vlaamse Geadopteerden) Aagje Van Wallegem. Als ook Fillip Joos en Karl Vannieuwkerken aankomen heb ik zoiets van ... we zitten safe. Tussen het publiek merk ik ook Vlaams volksvertegenwoordiger Els De Wachter (SPa) op! Nu alleen nog wat pers en we zijn vertrokken. En waarrempel daar zijn de mannen (incl. camera's van VT4 en het VRT Journaal en nog een journalist van de Standaard. Ok. Let's do it! >> Lees verder
We stappen in hun wagen richting het wezenhuis Aeriwon. Normaal gezien zou ik nu toch al wat zenuwachtig moeten worden maar het ziektegevoel overheerst nog. Wel handig om zomaar te kunnen meerijden, want je weg vinden in zo'n onbekende stad in een onbekend land is niet evident.
Ik toon hen wat ik weet van mijn dossier in Holt-Seoul en vraag dan of zij meer informatie hebben gevonden. De stiltes in haar antwoord en haar expressie behoeven weinig vertaling. Neen, ze hebben ook niet meer gevonden. Ze probeert uit te leggen dat er in die tijd zoveel kindjes werden afgestaan, dat er veel armoede was en dat er weinig informatie werd bijgehouden. Ze zegt ook nog iets van een brand die ze gehad hebben waardoor er ook veel dossiers zijn verdwenen. Ze probeert me op alle mogelijke manieren duidelijk te maken waarom er in mijn geval (en zovele andere) geen enkele achtergrondinfo is. 
Na deze fantastische knuffel nemen we nog wat foto's, bezoeken we de rest van het gebouw en zien we enkele kinderen (van héél klein tot echte tieners). Het positieve gevoel overheerst dat ze m'n vraag naar informatie serieus nemen en dat ze eerlijk zijn. Laten we hopen dat dit ook echt zo is. 
Dan was er nog het radio-optreden van "De 2 Elsjes" dat ook een directe link heeft met de Dag van de Geadopteerden. Beiden heten Els, werden geadopteerd en wonen in Belgie maar komen wel uit 2 héél verschillende werelddelen. Zij vonden elkaar op de eerste Dag van de Geadopteerden en zijn sindsdien echte boezemvriendinnen.
Op 27 mei was er dan het eindcolloquium van de Staten Generaal adoptie in opdracht van Minister van Welzijn, Jo Van Deurzen, en georganiseerd door K&G. Het geadopteerd.be-team was actief lid van de voorbereidende werkgroepen en vond het een ideale gelegenheid om nog eens de aandacht te vragen van de sector en de politiek voor hun standpunten inzake adoptiebeleid. Zij deden dit op een ludieke manier door alle aanwezigen een appel te geven met de opdruk van hun slogan "Wat als de appel ver van de boom valt?" (Een uitgebreider verslag van dit colloquium en de belangrijkste uitkomsten volgt later ...) 
